In haar tas vond ze een schone vel papier. Geen boodschappenlijstje of briefje over de volgende transfer. Een echt lege pagina. Mea besloot iets op te schrijven dat ze leuk vond aan de reis. Maar ze wachtte een beetje voor de eerste zin. Ze wilde dat het op haar leek.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Naast een witte muur in Óbidos, steunde ze het papier op haar gesloten notebook. Het potlood zweefde even. "Lieve..." dacht ze, maar er volgde geen naam. Donkere cipressen stonden achter de poort, en het licht verschoof tussen wolken. Mea stopte met zoeken naar de perfecte begroeting. Eerst wilde ze merken wat er voor haar lag. Voorlopig had de pagina alleen ruimte nodig voor één gewone indruk.
"Ik hoef het niet mooi te maken, ik hoef het alleen maar van mij te maken."
In de tuin van Queluz zat ze waar ze zowel fontein als paleis kon zien. Een paar korte zinnen verschenen op het papier. Over de lucht op haar gezicht. Over hoe comfortabel deze schoenen haar droegen. Dat ze haar jurk vandaag niet aan iemand wil uitleggen. Het waren geen woorden voor een gids of een ansichtkaart. Toen ze ze terug las, lachte ze voor het eerst naar haar eigen handschrift.
In Porto keek ze op naar een balkon. Overhemden en lakens opgehangen boven oude tegels, elk onder een iets andere hoek. Plotseling leek dit haar brief net zo waardig als een paleis. Iemand had die ochtend een raam geopend, de was gedaan en verder gegaan met hun dag. Mea hield het papier tegen haar borst. Ze wilde onthouden dat mooie momenten er niet altijd uitzonderlijk hoeven uit te zien. Soms drogen ze gewoon boven een straat uit.
"Ik zal dit ook houden, niet alles hoeft een mijlpaal te zijn."
Op Guincho strand vouwde ze het papier voorzichtig op. Ze miste geen naam meer op een envelop. Ze had zichzelf geschreven: de vrouw die terug zou keren naar haar verantwoordelijkheden en misschien vergeten hoe gemakkelijk ze vandaag ademde. De golven bleven goed weg van haar schoenen, en de wind tilde een paar strengen haren. Mea stopte de brief in haar tas. Levering was compleet, en de porto opmerkelijk redelijk.
'Voor mij, open op een dag dat ik te snel ben.'
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
De brief kreeg geen stempel. Het kreeg een plek waar Mea het weer zou vinden.
Als ze het op een dag thuis opent, hoeft ze zich niet meer de exacte route te herinneren. Ze zal weten dat ze een tijdje tijd voor zichzelf heeft gemaakt.