Venetië, Florence, Rome en Gardameer. Ons trio ontdekt het landschap, deelt de rollen en geeft een voorstelling die nooit op dezelfde manier zal worden herhaald.
In een Venetiaanse baan verklaarde Colombine het landschap klaar en de actrices aanwezig. Ze misten alleen maar een script. Mea zag er twijfelachtig uit; Lu Cia zag er blij uit. Ze waren het eens over een korte voorstelling, zonder repetitie en absoluut geen verplichting om overtuigend te zijn.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Bij een winkel met maskers opende Colombine haar handpalm als een regisseur. Mea kreeg de mysterieuze reiziger toegewezen, die ze aanvaardbaar vond. Lu Cia moest licht spelen in de scène en meteen glimlachte. "Zie je wel? Ze is al begonnen," merkte Mea op. De maskers bleven in het raam. Hun eigen gezichten waren voldoende, en de winkel had niet drie nieuwe klanten nodig die elk item probeerden.
"We hebben geen script, we hebben gezichtsuitdrukkingen."
In Florence vonden ze een stenen vogel boven een lage muur. Lu Cia stond er voor, vouwde haar handen en nam zijn plechtige uitdrukking aan. Het deel bood uitstekende arbeidsomstandigheden: geen regels om te onthouden. Mea bewonderde haar concentratie, terwijl Colombine het in de volgende act wilde gebruiken. Lu Cia duurde een paar seconden. Toen onthulden de hoeken van haar mond dat een levende actrice nog steeds meningen had over haar casting.
Voor een Romeinse boog was Mea aan de beurt. Ze nam een halve stap naar voren, draaide één palm omhoog en ademde. Colombine en Lu Cia wachtten op een geweldige rij. "Ik denk dat we moeten gaan zitten," kondigde Mea aan. De pauze was precies, de uitdrukking overtuigend, en beide luisteraars begrepen het werk meteen. Colombine noemde het economisch acteren. Lu Cia was het erover eens dat de motivatie van het personage heel duidelijk was.
Naast het meer vonden ze een bankje. Het landschap achter hen was zo goed dat er niets hoefde te worden toegevoegd. Alle drie probeerden ze een beetje te zitten en lachten ze meteen omdat ze allemaal een ander tempo hadden gekozen. Geen enkel publiek heeft ze gecorrigeerd. Colombine sloot het notitieboekje, Lu Cia leunde achterover, en Mea maakte tevreden haar rok glad. De voorstelling was precies geëindigd waar zijn beste toespraak het bedoeld had.
"Dank je, de toegift volgt na het interval."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Er werden geen kaartjes verkocht. Alle drie namen ze een herinnering mee.
Vroeg wie de hoofdrol had gespeeld, antwoordden ze allemaal tegelijk. Toen kwamen ze overeen dat de volgende keer dat de hele cast moet worden gecrediteerd in letters van dezelfde grootte.