Mea had de jurk meerdere keren voor iets bijzonders bewaard. Ze pakte het bijna stiekem in, tussen de praktische dingen. Op een ochtend keek ze naar de blauwe bloemen, haar comfortabele laarzen en de perfect gewone dag buiten. Deze keer besloot ze dat de gelegenheid niet eerst hoefde te komen.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Deze haltes vormen een collage van afzonderlijke reizen en dagen, geen ééndaagse route. De personages, dialoog, kleding, activiteiten en sommige verlichting zijn artistieke toevoegingen.
In Sevilla, Mea tikte haar hoofd terug tot nu toe dat ze moest haar sjaal te stabiliseren. Boven de ijzeren grille, steen, ornament en licht steeg in lagen. Even vergat ze de vraag die ze die ochtend aan de spiegel had gesteld: was ze te mooi gekleed voor een gewone wandeling? De kluis had duidelijk geen zorgen. Ze glimlachte, liet haar mouw terugvallen naar haar pols en bleef omhoog kijken. Er zaten veel praktische dingen in haar koffer. Vandaag kan vreugde ook praktisch zijn.
In Córdoba bereikte het licht Mea voordat er nog woorden waren. Het ging door een hoog raam, stak de vloer over en raakte eindelijk de bloemen aan op haar jurk. Ze nam een kleine stap, en het patroon leek te veranderen. Een halve stap terug: weer anders. Het was niet het soort gebeurtenis dat je op een goede route kon zetten, maar ze gaf het twee volle minuten. Haar notitieboekje bleef dicht. Sommige momenten zijn het makkelijkst om te onthouden wanneer er geen tijd is om ze te beschrijven.
Voor Toledo's stenen gevel, wilde Mea volkomen stil blijven staan. Toen roerde de lucht, haar sjaal gleed over één schouder en de rok gaf een eigen mening. Ze draaide een beetje, uit nieuwsgierigheid in plaats van voor een pose. En gelachen. Er was geen fotograaf, publiek of verdedigbare reden nodig. Ze stak de sjaal recht, keek nog een keer naar de gesneden steen en liep verder met een iets lichtere stap. Gelukkig bleven haar laarzen verstandig.
Toen de muren van Granada begonnen te gloeien, rustte Mea tegen de parapet en trok de sjaal om haar schouders. Ze had niets voorbereid voor vanavond. Geen grote straf, geen belofte, zelfs geen exacte tijd om terug te keren. Toen ze naar de gouden torens keek, realiseerde ze zich dat ze ergens gedurende de dag gestopt was met het controleren van de jurk. Ze droeg het gewoon. Een tijdje luisterde ze naar een gesprek achter haar. Toen glimlachte ze het kleine soort glimlach die geen uitleg nodig heeft.
"Ik bewaar ze niet voor morgen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.