Mea hield van pistache. Colombine wilde chocolade. Lu Cia had nog niet besloten, maar ze wilde zeker de anderen proberen. Zo is onze Italiaanse overeenkomst begonnen. Het had weinig te maken met de kaart, maar het bleek opmerkelijk nuttig bij de haltes die volgden.
Een verzonnen trioverhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Venetië, Florence, Rome en het Gardameer vormen een collage van afzonderlijke reizen, geen ééndaagse reisroute. De dialoog, incidenten, gedeelde tafel en avondlicht aan het meer zijn artistieke toevoegingen.
Op een kleine brug in Venetië liep het ijsdebat onverwacht lang. Mea verdedigde pistache met de overtuiging dat iemand een toekomstig huis koos. Colombine heeft alleen maar een wenkbrauw gehesen. "Chocolade hoeft niet verdedigd te worden." Ondertussen zag Lu Cia de huizen weerspiegeld in het kanaal. "Kunnen we niet elk onze eigen hebben en een beetje lenen?" Ze stelde het zo kalm voor dat het, gezien de ernst van de discussie, bijna provocerend was. Mea lachte. Colombine reikte naar de overkant om Lu Cia's hand te schudden aan hun kant van de balustrade. Er is een akkoord bereikt. Onder hen verhuisde een boot, alsof hij ook op ons had gewacht.
"Onze eigen keuzes, iedereen krijgt een voorproefje."
In Florence hadden we elk onze eigen kegel. De koepel stond boven ons, en Mea besloot dat dit precies het moment was voor een prachtige blik in de verte. Haar pistache-ijs had andere plannen. "Je waardigheid loopt je hand naar beneden," zei Colombine. Lu Cia maakte snel een servet, toen merkte een roze stip op het puntje van haar eigen neus. Nu lachte Mea ook nog. We bleven even hangen tussen het bewonderen van de architectuur en het redden van het dessert. Het toetje heeft gewonnen. De koepel had geen haast; onze drie primeurs hadden duidelijk een heel ander schema.
In Rome hadden onze laarzen genoeg gelopen. Op het pad tegenover de oude zuilen stopte Colombine en opende de kaart. "Alleen dit kleine beetje." Mea heeft haar armen gevouwen. "Dat is wat de vorige kaart zei." Lu Cia sloot haar schetsboek en stelde een wijziging voor op de Venetiaanse overeenkomst: ieder van ons kon één breuk kiezen, zonder beroep van de anderen. Mea stemde voor een stoel, Colombine voor een uitzicht, en Lu Cia voor iets zoets. We keken elkaar even aan. Toen vouwde Colombine de kaart op. Voor het eerst die middag wisten we precies wat we zochten, zelfs zonder pijl.
'Een stoel, uitzicht, dessert, eindelijk een duidelijk overzicht.'
Aan het Gardameer zaten we eindelijk aan een kleine tafel tegenover het water. De bergen verzachtten in het vervagende licht, en een enkele kom met drie smaken kwam tussen ons. Met drie lepels. "Dit is verdacht goed georganiseerd," gaf Colombine toe. Mea proefde de chocolade met de uitdrukking van een onafhankelijke kwaliteitsinspecteur. Lu Cia duwde rustig de kom richting het centrum. Toen er nog een lepeltje overbleef, hebben we allebei gebaren voor haar om het te nemen. "Zeker?" vroeg ze. "Vandaag, ja," zei Mea. "Morgen is de overeenkomst weer aan het onderhandelen."
"Laten we minstens één excuus voor morgen bewaren."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.