Ik duwde de paraplu op het laatste moment in mijn tas. Het was rood, een beetje ongemakkelijk en volgens mijn plan helemaal overbodig. Ik had een mooie jurk, comfortabele laarzen en een route vol zon. België had blijkbaar mijn plan niet gelezen.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Deze vier haltes vormen een collage van afzonderlijke ritten, geen ééndaagse route. De regen, natte oppervlakken, het weer en Mea Zen's ervaringen zijn artistieke toevoegingen aan de bronfoto's.
In Brugge begon de regen net toen ik besloot er moeiteloos uit te zien als gecomponeerd. De eerste druppel landde op mijn neus, de tweede op mijn neklijn, en de rest wachtte niet op een uitnodiging. Ik opende de paraplu zo abrupt dat ik mezelf liet schrikken. Een rode cirkel bloeide boven de natte bestrating. Daaronder had ik een eigen stukje droogheid en een onverwacht goed zicht op de kleurrijke huizen. Hun gevels bleven ondersteboven in de plassen. Ik heb m'n sjaal rechtgezet, m'n kin omhoog gedaan en m'n tempo vertraagd. De nieuwe accessoire paste me wel.
Leuven · Een bakstenen rijstrook en een stenen boog
In Leuven beschutte ik me onder een stenen boog. Mijn gevouwen paraplu drupte naast mijn laarzen, en de bakstenen rijstrook werd een rustige roodbruine tunnel. Ik wilde alleen maar uit de douche wachten. Toen zag ik een straaltje water dat telkens een andere weg zocht om de uitstekende kinderkopjes heen. Ik volgde het met mijn ogen naar een kleine plas naast de muur. Het hield een stuk raam en een beetje grijze lucht. Het regende geleidelijk aan, maar ik bleef onder de boog. Plotseling kon ik geen goed excuus bedenken om op te schieten.
Ik ging de Brusselse arcade binnen en voelde me zegevierend: het weer kon me hier niet bereiken. Ik vouwde mijn paraplu op, maakte mijn haar glad en controleerde mijn spiegelbeeld in een etalage om te zien of ik nog steeds leek op een vrouw op vakantie. Ik zag eruit als een vrouw op vakantie wiens haar net was geregend. Toen begon een zacht drumwerk. Drops liep over het glazen dak, het licht verzachtte, en mensen kwamen onder de bogen. Ik keek op en lachte. Ik was gekomen om me te verstoppen voor de regen, en nu had ik de beste plaats om ernaar te luisteren.
De Belgische kust · Naast het terugtrekkende water
Aan de kust was de regen gestopt. Ik droeg de paraplu gevouwen en liep over het natte zand dragen van de serieuze uitdrukking van een vrouw die wist hoe aan te passen aan het weer. Ik vermeed een plas, dan een andere. De derde was zo klein dat ik probeerde over te stappen zonder na te denken. Splash. Ik keek naar mijn laars, toen naar de zee, alsof ik een verontschuldiging verwachtte. Er kwam niemand. Ik lachte zo hard dat de wind de helft van het geluid wegdroeg. Ik ging goed rond de volgende plas. Grote persoonlijke transformaties hebben hun grenzen .. vooral wanneer u slechts één paar droge sokken.
"Dit stond niet in het plan, noch in het gelach."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.