Colombine's collectie bevatte veel uitzichten, veel details en verdacht weinig foto's van zichzelf. Mea merkte het toen ze door de foto's keek. Lu Cia knikte zo snel dat ze leek te wachten op de observatie. Hun volgende stop vereist geen nieuwe bestemming. Slechts een kleine verandering van rol.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Deze haltes vormen een collage van afzonderlijke reizen en dagen, geen ééndaagse route. De personages, dialoog, kleding, activiteiten en sommige verlichting zijn artistieke toevoegingen.
Colombine had het uitzicht al gekozen toen Mea naar de lege ruimte naast Lu Cia wees. "Daar." Colombine keek achter haar om te zien of iemand anders daar stond. "Jij," verklaarde Mea. De camera bleef op haar middel, en haar gezicht nam de merkwaardige mix van amusement en onzekerheid meestal gereserveerd voor het tekenen van iemand anders glimlach. Lu Cia heeft een halve stap opzij gezet. De haven achter hen had plaats voor tientallen boten. Ze kunnen toch wel plaats vinden voor één vriend?
Bij een stenen muur in Antibes veranderden de rollen eindelijk. Mea hield de camera vast terwijl Colombine zo ijverig probeerde er natuurlijk uit te zien dat Lu Cia begon te lachen. "Wat moet ik met mijn handen doen?" Colombine vroeg het. "Wat ze ook doen als niemand hen begeleidt," zei Mea. De handen gingen in zakken. De schouders zijn gevallen. Lu Cia kon zichzelf niet langer in bedwang houden, en dat was toen Mea de sluiter drukte. De eerste foto was een beetje scheef. Colombine wilde het houden.
Bij Cap Ferrat vond Colombine eindelijk een model van perfecte stilte: de gezichten in een stenen reliëf. Ze probeerde hun uitdrukking. Kin iets hoger, ogen in de verte, geen onnodige emotie. Lu Cia duurde ongeveer een seconde. Mea liet de camera zakken omdat ze het frame niet stabiel kon houden tijdens het lachen. De stenen gezichten bleven plechtig, wat alleen maar erger maakte. "Goed," gaf Colombine zich over, "ik laat dit beroep aan de deskundigen over." Ze hoefde niet op te treden voor de volgende foto.
In Nice zaten ze naast elkaar en begonnen door de foto's te kijken. De ene was wazig, Lu Cia sprak in een andere, en in de derde Colombine was er niet in geslaagd om de juiste uitdrukking te regelen. Ze pauzeerden allemaal. "Niet verwijderen," zei Colombine. Mea keek naar haar via de camera. "Dat was ik niet van plan." Voorbij de zeemuur bewoog het water rustig naar de kust en terug. Op het kleine scherm stond een vriend die kort vergeten was dat iemand haar foto nam.
"Dat ben ik, laten we het houden."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.