In haar jaszak vond Mea een gevouwen stukje papier. Het stond op een oude lijst van dingen om gedaan te worden. Sommigen waren al lang klaar; voor de anderen kon ze zich de urgentie niet meer herinneren. Ze draaide het papier naar de lege kant. Dat zag er beter uit voor een kleine reis.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Deze haltes vormen een collage van afzonderlijke reizen en dagen, geen ééndaagse route. De personages, dialoog, kleding, activiteiten en sommige verlichting zijn artistieke toevoegingen.
Op Trnava's stenen vouwde Mea het papier uit alsof het een kaart was. Dat was het niet. Het was een lijst waarvan de meest nuttige kwaliteit was dat het niet langer hoefde te beslissen over de vorm van deze namiddag. Ze pauzeerde voor de gele gevel en liet mensen die wisten waar ze heen gingen passeren. Toen vouwde ze de lege kant naar buiten en deed het weg. Ze hield een kleine taak voor de wandeling: let op iets wat ze anders zou lopen recht voorbij.
Banská Štiavnica · Op het brede pad onder de heuveltop
Bij Štiavnica liep het bleke pad recht omhoog. Van een afstand leek het een zeer beknopt plan. Op het onderste stuk echter vond Mea verschillende redenen om haar tijd te nemen: de kleur van het gras, de lijn van de heuvels en een briesje zelfverzekerd herschikken van haar haar. Ze stopte met haar handen in haar zakken. Die heuveltop liep heus niet weg. Zelfs als ze niets anders nam dan het uitzicht vanaf deze plek, zou ze nog steeds vertrekken met meer dan ze had meegenomen.
De Tatra's verschenen boven de bosgroep zo duidelijk dat Mea haar notebook vergat te openen. In haar jas gewikkeld, zat ze op een bankje in de uitlopers en keek naar de witte lijnen boven de donkere bomen. Ze had geen klim gepland. Vandaag was het genoeg om te zien hoe een berg in een uitzicht kon passen en nog steeds volledig vullen. Het notitieboekje bleef op haar schoot. Ze liep een vinger langs de gesloten cover, alsof ze het te informeren dat het had de dag ook vrij.
Onder de brug in Bratislava, Mea voelde dat de stad weer precies wist hoe laat het was. Trams, voetstappen en verre auto's hadden allemaal hun eigen tempo. In haar zakken droeg ze echter Trnava's licht, de Štiavnica bries en de rust van de Tatra's. Het papiertje was er ook. Later, thuis, schreef ze slechts één zin aan de lege kant: soms is het mogelijk om uit te gaan zonder iets gedaan te krijgen. Toen legde ze de pen neer en maakte thee. Maandag was er nog een kleine zondag.
"Dit blijft in mijn zak."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.