Een schetsboek, drie meningen en een bewegende horizon

Colombine koos eerst het bronzen beeld. Het had een uitstekende staat van dienst van het blijven waar het was. Lu Cia sloot haar ogen om van de warmte te genieten, en ik zag een stukje schaduw over de plint kruipen. "Het onderwerp werkt mee," vertelde ik Colombine. "De verlichting heeft andere arrangementen." Ze trok toch de lange bocht. Daarachter hielden de stekelige peren een hele verzameling kleine schaduwen voor zichzelf.
Open de archieffoto
Op de binnenplaats werden de donkere kanonskogels met benijdenswaardige discipline geregeld. Ik heb een cirkel in de lucht getraceerd. Lu Cia vroeg of dat hielp. Colombine tekende drie nette rondes, toen pakte de hoek van haar pagina als een briesje probeerde om het te vouwen. Niets in de piramide bewoog. Het notitieboekje had blijkbaar vrijwillig de actie geleverd.
Open de archieffoto
Bij de haven vonden we een mast die perfect recht boven het water stond en er prachtig onbeslist onder lag. Colombine volgde de reflectie met haar potlood. Een rimpel sloeg het in een nieuwe vorm voordat ze het einde bereikte. Ik wees op de volgende. Lu Cia lachte. "Misschien stoppen met hen te introduceren. Ze tekent nog steeds de eerste." We bleven lang genoeg voor het water om er nog meer uit te vinden.
Open de archieffoto
Voorbij de gekrulde lantaarn bood de open zee eindelijk een rustige lijn. Colombine keek ernaar en sloot het schetsboek. Ik vroeg of we het juiste onderwerp te laat hadden gevonden. "Nee," zei ze. "Ik zou graag naar deze willen kijken zonder het huiswerk te geven." Lu Cia rustte haar armen op de steen. De vlag bewoog, de bladeren bewogen, en voor één keer probeerde niemand van ons een correctie te maken.
Open de archieffoto



