Drie kopjes, één paraplu, een open zee

De daken stonden op en vielen als een zin met uitstekende interpunctie. Colombine leende hun ritme voor een tekening. Lu Cia zette drie kopjes op tafel. Ik wilde de naam van elk gebouw schrijven, maar de koffie kwam eerst. Voor een tijdje was dat alles wat we nodig hadden.
Open de archieffoto
Langs het kanaal zweefde een kleine tuin aan de rand van iemands huis. Lu Cia merkte het voordat de grote dingen die ik op de kaart had gemarkeerd. Een briesje ving mijn sjaal; Colombine betrapte het moment in een lach. Ik heb de bloempotten opgeschreven. Ze hadden hun plaats verdiend naast de monumenten.
Open de archieffoto
Bij de eerste druppels opende Lu Cia haar paraplu zonder een woord. We schudden er vlak onder, naast de donkergroene luiken. Ik redde mijn notitieboekje, Colombine redde haar potlood. Toen lachten we alle drie om de zorgvuldige verpakking die slechts één persoon voorbereid had. De muur werd onze wachtkamer.
Open de archieffoto
Aan zee was de paraplu weer bagage geworden. We zaten met onze schoenen in het zand en lieten de wind de losse hoek van mijn pagina draaien. Colombine hield haar schetsboek dicht. Lu Cia zag de kleine zeilen over het water bewegen. Ik schreef één regel, en ging ze dan zoeken.
Open de archieffoto

