Ik had een lijst met plaatsen in mijn notitieboek, met een beetje ruimte naast elk. Ik dacht dat ik het zou vullen zoals ik ging: wat ik zag, wat ik voelde, wat ik niet wilde vergeten. Montenegro had een ander idee. Eerst nam het mijn openingszin weg. Toen nam het mijn drang weg om even te kijken.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. De vier scènes brengen aparte stops en seizoenen samen, in plaats van een ééndaagse route. Het karakter, de incidenten en het indoor standpunt over de storm zijn een artistieke interpretatie.
Bij Ostrog opende ik mijn notitieboekje voordat ik goed rondkeek. Een witte muur steeg uit de rots, en onder de loopbrug verdween de vallei in mist. Ik heb de datum geschreven. Toen hield ik mijn potlood zo lang boven het papier dat ik mijn eigen ademhaling merkte. De mensen kwamen rustig voorbij; iemand paste een jas aan, iemand pauzeerde bij de muur. Ik stapte uit de weg en hield het notitieboekje tegen mijn borst. Ik had geen openingszin nodig. Ik moest eindelijk opkijken.
Door de zee werd de hemel zo snel donker dat de woorden "leuk briesje" in mijn notitieboek begon te lijken op een slechte grap. Vanuit een droge kamer achter een gesloten raam keek ik naar een donkere trechter over het water. Een beker verwarmde mijn handen terwijl kleine druppels op het glas samengevoegd in langere lijnen. Voor een keer had ik geen behoefte om de natuur mooi te beschrijven. Het was genoeg om te zien. Mijn notitieboekje lag dicht naast me, zijn kalme beige cover ziet er bijna komisch uit in het midden van al dat drama. Buiten had de hemel de vloer. Voorlopig nam ik een slokje.
In Podgorica hield een kleine stenen brug me tegen. Het was nauwelijks zichtbaar tussen de bomen, en licht viel in oneffen plekken op de rotsen eronder. Ik zat aan één kant op een droge steen. Ik nam mijn notitieboekje uit mijn tas, veranderde van gedachten, en nam in plaats daarvan een appel. Het was een beetje gekneusd, maar het smaakte heerlijk. Na het optreden van de storm voelde deze kleine middag onverwacht kostbaar. Er is niets gebeurd dat een grote koers nodig had. Bladeren geritst aan mijn voeten, takken leunde over het water, en ik at de gekneusde helft ook.
In Virpazar lagen de boten zo stil dat hun eigen reflecties hen op hun plaats leken te houden. Naakte takken herhaalden zich ondersteboven in het kalme water, en de oever rook naar koude lucht en vochtige bladeren. Ik trok mijn jas om mijn schouders en opende het notitieboekje. Er was meer ruimte na de data dan ik had gepland. Ooit zou dat me teleurgesteld hebben. Nu heb ik het potlood tussen de pagina's geschoven en gesloten zonder een zin toe te voegen. Een tijdje keek ik naar de dichtstbijzijnde boot. Ik wist precies waar ik was. Deze keer hoefde de krant het niet te bewijzen.
"Ik herinner het me, zelfs zonder een briefje."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.