Colombine kondigde aan dat we deze keer aandacht zouden besteden aan de grote dingen. Stadsmuren, geschiedenis, panoramas. Lu Cia knikte zo plechtig dat ik problemen begon te vermoeden. Ik heb mijn sjaal aangepast en besloten dat we de grootte van onze ervaringen konden meten zodra we thuis waren.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. De vier scènes brengen aparte haltes samen, in plaats van een ééndaagse route. De karakters, dialoog en standpunten zijn een artistieke interpretatie.
Dubrovnik's muren stonden zo hoog voor ons dat Colombine alleen maar een hand hoefde uit te steken en er als of ze ze persoonlijk had besteld. "Zie je wel, precies wat ik in gedachten had." De steen gloeide in de zon, de blauwe hemel strekte zich uit boven de toren, en voor een moment vergat ik wat ik had gezegd. Lu Cia hield haar notitieboekje op haar borst. "Zal ik een nieuwe pagina beginnen?" "Minstens twee," zei Colombine. Ik lachte. De reis was nog maar net begonnen, en we waren al in gevaar voor grotere papier nodig.
"We hebben de grote dingen gevonden, nu om ze in het notitieboekje te passen."
In Trsteno omringden hoge bamboestengels ons. Het licht trok strepen tussen hen, en ik schuinde mijn hoofd om helemaal naar het bladerdak te zien. "Hou stil," zei Colombine. Ze tilde voorzichtig een klein blad uit mijn haar en liet het zien op haar vingertop. Lu Cia lachte. "Je hebt een souvenir gevonden." "Het heeft me gevonden," ik herstelde haar. Colombine liet het blad plechtig zien alsof het een andere Dubrovnik toren was. 'De kleinste attractie van de dag.' Onder de hoge bamboe stonden drie volwassen vrouwen die een perfect gewoon blad bewonderden. Voor een tijdje had niemand van ons zin om verder te gaan.
Vanuit het water werden de daken van Korčula in een rustig beeld geplaatst. Een klokkentoren steeg boven de bomen, een stenen muur liep onder de huizen, en het oppervlak glinsterde tussen ons. We leunde tegen de rail van het bootje. "Nou?" Colombine vroeg het. "Kan dit zijn eigen tegen ons blad houden?" Lu Cia sloot één oog alsof het twee kunstwerken vergeleek. "Een heel andere categorie." Ik wees naar de toren, toen naar haar notitieboekje. "Geef ieder een pagina." Colombine knikte tevreden. We hoefden niet te beslissen of het brede uitzicht of het kleine ding van mijn haar mooier was. Onze reis had plaats voor beide.
Op Pelješac, de hemel gloeide oranje en roze. We zaten op een lage muur, en Lu Cia liet haar notitieboekje dicht op haar knieën. Colombine leunde naar voren. "Oké, dit is echt geweldig." Voor een tijdje keken we gewoon naar de kleuren die boven de donkere heuvels veranderden. Toen merkte Lu Cia rustig op, "En het blad heeft de beste plaats in het notitieboek. Het hoeft niet te wachten tot ik het teken." Ons gelach keerde terug als een oude vriend. Ik trok mijn sjaal dichterbij en keek ze allebei aan. Op een dag zouden we de volgorde van onze haltes kunnen verstoren. Waarschijnlijk niet vanavond, of die zin.
"Het kleinste souvenir had een eigen pagina."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.