In een vertrouwde stad, maken voeten soms regelingen zonder het te vragen. Mea had bijna haar gebruikelijke beurt genomen toen ze stopte. Ze kan later thuiskomen. Bekende borden hingen boven de straat, en voorbij de gebouwen stroomde een rivier die nooit dezelfde weg terug nam. Vandaag leende ze er een kleine omweg van.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Ze kende de hangborden zo goed dat ze ze meestal niet meer zag. Vandaag pauzeerde ze onder één en liet andere voetstappen passeren. De straat ging rechtdoor; haar gebruikelijke route draaide zich om. Mea ging rechtdoor. Het was geen grote beslissing, maar een kleine aanpassing aan een middag die al op alle anderen lijkt. Om de volgende hoek voelde haar trap lichter.
Wind kwam op de brug loopweg, en haar sjaal antwoordde eerst. Mea raakte de blauwe reling licht aan. De stad verhuisde achter haar, hoewel het nergens heen was gegaan. Elke stap veranderde de hoek van bekende torens en daken. Ze hoefde deze kruising niet te verdienen met een lange reis. Het was een gewone wandeling over een rivier, met net genoeg ruimte erin voor nieuwsgierigheid.
Van de andere bank had Bratislava een andere schaal. Het kasteel, de toren en de witte boten pasten in één oogopslag. Mea kende veel routes tussen hen, maar van hier was geen enkele in een haast. Het water liet genoeg ruimte tussen haar en de stad. Een tijdje zag ze eruit als een bezoeker en glimlachte naar de gedachte. Ze hoeft niet te kiezen tussen hier horen en hier aankomen. Beiden waren mogelijk.
Toen het licht zachter werd, vond ze een bankje naast het water. Haar notitieboekje bleef gesloten op haar schoot. Deze keer hoefde ze de laatste zin niet tegelijk uit te vinden. De rivier ging verder, kleine lichten veranderden op de verre oever, en Mea had nog steeds de wandeling terug voor haar. Ze beschouwde het niet langer als tijd om in te korten. Het behoorde toe aan een middag die ze eindelijk voor zichzelf had gehouden.
"Een beetje langer, deze keer weet ik waarom."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Op weg naar huis koos ze niet meer voor bochten die het kortst waren. Haar notitieboekje bleef dicht in haar tas, terwijl haar geest de stad vanaf de andere bank zag. Een nieuw verhaal had geen nieuw land nodig. Een rivier, wat onopgeëiste tijd en een bocht die ze eindelijk had opgemerkt waren genoeg.