Mea wilde een titel klaar voor haar notitieboek die avond. Colombine bood er drie aan, elk groter dan de vorige. Lu Cia stelde voor om de wandeling eerst af te maken. Verstandig genoeg, maar de vraag was al bij hen gevoegd: hoe noem je een middag die nog steeds aan de gang is?
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Naast de eerste stenen gebouwen stelde Colombine Expeditie voor in het Hart van de Bergen. Mea keek op het vreedzame pad. Ze hadden geen voorraden of een verbintenis om vroeg op te stijgen. Lu Cia merkte op dat het diner momenteel het hart van hun plannen bezet. De grote titel past niet bij hun gewone middag. Ze lieten het, in verbeelding, naast de poort voor iemand met een grotere rugzak.
Onder de boom stelde Mea Bladeren en Licht voor. Colombine bewonderde een stenen muur en maakte bezwaar dat ze buitengesloten zou worden. Lu Cia wilde het pad dat ze hadden genomen invoegen. De titel groeide totdat het dreigde de ingang zelf te overleven. Mea lachte. Misschien probeerde ze in één zin te knijpen wat elke vriendin zich op haar eigen manier wilde herinneren.
"Voeg de lucht toe en we hebben een inhoudsopgave."
Naast de buitenmuur fluisterde Colombine een ander idee: Drie vrouwen en een broodnodige koffie. Mea glimlachte, en Lu Cia hief een vinger naar haar lippen. Ze moeten die suggestie voorlopig voor zichzelf houden, of ze zouden onmiddellijk van richting veranderen. Voorbij het hek hadden de stenen bogen noch hun goedkeuring, noch een bijschrift nodig. De vrienden bleven de titel uitstellen, samen met de koffiebestelling.
Boven de stad, het uitzicht geopend en elke suggestie plotseling voelde een beetje strak. Dak, bergen, het pad onder de voet, vrienden naast elkaar. Mea liet haar notitieboekje in haar tas. De middag was nog niet af en hoefde niet van tevoren te weten hoe ze het zouden noemen. Colombine vroeg of het een werktitel had. Lu Cia knikte: nog steeds hier. Deze keer heeft niemand bezwaar gemaakt.
"Nog steeds hier, dat is genoeg."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Die avond bleef er een lege ruimte boven de ingang. Daaronder schreef Mea alleen Cetinje en de datum. Colombine en Lu Cia waren het erover eens dat goede namen soms te laat kwamen. Maar toen men een paar dagen later vroeg: "Onze ongetitelde middag herinneren?" wisten alle drie precies welke ze bedoelde.