Travel2CityEen schrift vol reizen
Startpagina / Kroatië / Uit het notitieboek
Kroatië · Mea’s notitieboek

Een plekje in de schaduw

Sommige plaatsen verschijnen alleen als je stopt met haasten.

Mea Zen pauzeert op smalle stenen treden in Dubrovnik, een palm tegen de muur en haar sjaal in de andere hand.
Mea Zen · Travel2City

Een Kroatische zomer regelt zich niet op datum in het geheugen. Wat blijft is een palm tegen steen, groen licht tussen bladeren, en de blik van een vogel die geen reden ziet om zich te verontschuldigen voor het mooi zijn. Mea verzamelde vier dergelijke momenten van verschillende reizen. In elk ervan vergat ze kort waar ze heen was gegaan.

Geïllustreerd fictie geïnspireerd op vier originele foto's uit het archief van Travel2City. Dubrovnik, Trsteno, Lokrum en Poreč vormen een collage van herinneringen, geen ééndaagse route. Mea is een fictief personage; de situaties en innerlijke monologen zijn creatief ingebeeld.

Mea Zen pauzeert op smalle stenen treden in Dubrovnik, een palm tegen de muur en haar sjaal in de andere hand.
Geïllustreerde reis · Mea Zen
Open de archieffoto →
01 / 04

Eén stap hoger

Dubrovnik · Stenen treden

Van onderen hadden de treden er romantisch uitgezien. Halverwege dat jaar hadden ze meningen over Mea's fitness. Ze maakte haar sjaal los, rolde haar mouwen op en rustte een palm tegen de muur. De geschaduwde steen was cool: een kleine, overtuigende reden om stil te blijven staan. Crockerij klonk ergens boven haar; de geur van lunch dreef uit een raam. Mea glimlachte naar haar oorspronkelijke plan om de top te bereiken zonder te stoppen. Niemand anders wist ervan, wat een elegante herziening erg makkelijk maakte. Voordat ze verder ging, liet ze haar vingertoppen nog een keer over de muur reizen. Dit was wat ze zich zou herinneren over de stappen.

"Een ander moment, het is een deel van de route."
Mea Zen fans zichzelf met een gesloten notebook in de groene schaduw van dichte bamboe op Trsteno.
Geïllustreerde reis · Mea Zen
Open de archieffoto →
02 / 04

Een ander gebruik voor een notebook

Trsteno · Bamboe schaduw

Tussen de bamboe werd het licht groen. Mea ging een paar stappen verder naar binnen en stopte met knijpen. Ze pakte haar notitieboekje: eindelijk zou ze iets opschrijven. Toen begon ze het als fan te gebruiken. Het werkte prachtig, vooral toen het gesloten was. Ze bond haar sjaal vast aan de tasband en liet een beetje bewegende schaduw over de achterkant van haar nek vallen. De bladeren roestten overhead zonder zich verplicht te voelen om iets uit te leggen. Er werd die dag niets toegevoegd aan de schone pagina. Toen ze het notitieboekje weglegde, zag ze een kleine flits van zonlicht tussen de bladeren en keek er een tijdje naar. Haar schema was behoorlijk vol, eigenlijk.

"Vandaag de dag heeft het notitieboekje ook een praktisch gebruik."
Mea Zen kijkt naar een ongehaaste pauw met een gevouwen staart van een respectvolle afstand aan de rotsachtige waterkant op Lokram.
Geïllustreerde reis · Mea Zen
Open de archieffoto →
03 / 04

The Better-Dressed Guest

Lokrum · Een pauw bij het water

De pauw stond op de rots alsof hij het had gereserveerd, uitzicht inbegrepen. Blauwe nek, groene veren, een onberispelijke terughoudendheid om op te schieten. Mea stopte op een beleefde afstand. Ze was die ochtend nogal blij met haar jurk, maar de wedstrijd was voorbereid. Ze stopte een stukje haar achter haar oor. De pauw draaide zijn hoofd net genoeg om haar te erkennen, en keerde vervolgens zijn aandacht terug naar het water. Geen verspreiding van veren, geen prestatie op aanvraag. Mea lachte stilletjes. Ze bleven daar nog wat langer, elk met een eigen plekje. Toen ze wegliep, waren haar schouders een beetje recht.

"Oké, vandaag win je."
Mea Zen, met een gesloten notitieboekje en losse sjaal, kijkt over zeilboten en rimpelende mast reflecties in de haven van Poreč bij schemering.
Geïllustreerde reis · Mea Zen
Open de archieffoto →
04 / 04

Masten in het water

Porec · De haven bij de schemering

In de haven bereikten de masten de hemel terwijl hun reflecties zachtjes in het water bogen. Mea liet haar blik rusten tegen een van die lijnen. Het schrift bleef dicht onder haar arm; de sjaal lag losjes over haar onderarmen. De lucht wilde niets meer van haar. Een paar passeerde achter haar, een moment van lachen steeg, en toen was er alleen water naast de boten weer. Ze dacht aan de koele muur, de bamboe en de pauw met zijn foutloze zelfvertrouwen. Elke reis had haar iets nagelaten wat ze nooit had kunnen kopen. Ze wachtte op de dichtstbijzijnde reflectie om uit elkaar te scheuren en zich weer te verzamelen. Toen liep ze langzaam verder.

"Ik hoef nog niet te gaan."
Van notitieboek naar boek

De kaart zonder laatste bladzijde

De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.

Ontdek het boek →

De schaduw was precies haar maat.

En toen de avond kwam, was er geen plek waar ze zich moest haasten.

Mea Zen · Colombine MichelangeLove