Een Kroatische zomer regelt zich niet op datum in het geheugen. Wat blijft is een palm tegen steen, groen licht tussen bladeren, en de blik van een vogel die geen reden ziet om zich te verontschuldigen voor het mooi zijn. Mea verzamelde vier dergelijke momenten van verschillende reizen. In elk ervan vergat ze kort waar ze heen was gegaan.
Geïllustreerd fictie geïnspireerd op vier originele foto's uit het archief van Travel2City. Dubrovnik, Trsteno, Lokrum en Poreč vormen een collage van herinneringen, geen ééndaagse route. Mea is een fictief personage; de situaties en innerlijke monologen zijn creatief ingebeeld.
Van onderen hadden de treden er romantisch uitgezien. Halverwege dat jaar hadden ze meningen over Mea's fitness. Ze maakte haar sjaal los, rolde haar mouwen op en rustte een palm tegen de muur. De geschaduwde steen was cool: een kleine, overtuigende reden om stil te blijven staan. Crockerij klonk ergens boven haar; de geur van lunch dreef uit een raam. Mea glimlachte naar haar oorspronkelijke plan om de top te bereiken zonder te stoppen. Niemand anders wist ervan, wat een elegante herziening erg makkelijk maakte. Voordat ze verder ging, liet ze haar vingertoppen nog een keer over de muur reizen. Dit was wat ze zich zou herinneren over de stappen.
Tussen de bamboe werd het licht groen. Mea ging een paar stappen verder naar binnen en stopte met knijpen. Ze pakte haar notitieboekje: eindelijk zou ze iets opschrijven. Toen begon ze het als fan te gebruiken. Het werkte prachtig, vooral toen het gesloten was. Ze bond haar sjaal vast aan de tasband en liet een beetje bewegende schaduw over de achterkant van haar nek vallen. De bladeren roestten overhead zonder zich verplicht te voelen om iets uit te leggen. Er werd die dag niets toegevoegd aan de schone pagina. Toen ze het notitieboekje weglegde, zag ze een kleine flits van zonlicht tussen de bladeren en keek er een tijdje naar. Haar schema was behoorlijk vol, eigenlijk.
"Vandaag de dag heeft het notitieboekje ook een praktisch gebruik."
De pauw stond op de rots alsof hij het had gereserveerd, uitzicht inbegrepen. Blauwe nek, groene veren, een onberispelijke terughoudendheid om op te schieten. Mea stopte op een beleefde afstand. Ze was die ochtend nogal blij met haar jurk, maar de wedstrijd was voorbereid. Ze stopte een stukje haar achter haar oor. De pauw draaide zijn hoofd net genoeg om haar te erkennen, en keerde vervolgens zijn aandacht terug naar het water. Geen verspreiding van veren, geen prestatie op aanvraag. Mea lachte stilletjes. Ze bleven daar nog wat langer, elk met een eigen plekje. Toen ze wegliep, waren haar schouders een beetje recht.
In de haven bereikten de masten de hemel terwijl hun reflecties zachtjes in het water bogen. Mea liet haar blik rusten tegen een van die lijnen. Het schrift bleef dicht onder haar arm; de sjaal lag losjes over haar onderarmen. De lucht wilde niets meer van haar. Een paar passeerde achter haar, een moment van lachen steeg, en toen was er alleen water naast de boten weer. Ze dacht aan de koele muur, de bamboe en de pauw met zijn foutloze zelfvertrouwen. Elke reis had haar iets nagelaten wat ze nooit had kunnen kopen. Ze wachtte op de dichtstbijzijnde reflectie om uit elkaar te scheuren en zich weer te verzamelen. Toen liep ze langzaam verder.
"Ik hoef nog niet te gaan."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.