"Vijf minuten," zei Colombine. Mea knikte, en Lu Cia glimlachte met de lucht van iemand die dit eerder had gehoord. In Montenegro verzamelden hun kleine pauzes zich: naast het water, bij een brug, in de schaduw van een oude boom. Ze misten geen verbinding. Alleen het idee dat alles mooi in een plan past.
Een ingebeelde reis met Mea Zen, Colombine MichelangeLove en Lu Cia, geïnspireerd door vier originele Travel2City foto's. Kotor, Rijeka Crnojevića, Bar en Sveti Stefan vormen een losse story collage, geen letterlijk verslag van één reis of een dagroute.
Mea controleerde haar horloge. Niet ongeduldig; ze was gewoon nieuwsgierig wat het apparaat van hun stop vond. Colombine's schetsboek was nog steeds gesloten, hoewel haar ogen al halverwege langs de stenen muur waren gereisd. "Vijf minuten vanaf wanneer ik begin te tekenen," verduidelijkt ze. Lu Cia rustte tegen de leuning. "Dus we hebben nog tijd." Groene reflecties bewogen onder de muren, en elke flikker van licht maakte een kleine vertraging lijkt redelijk. Mea liet haar pols zakken en voegde zich bij hen. "Goed, maar ik beslis bij de volgende halte." Colombine lachte naar haar. Ze hadden allebei een goed idee hoe dat zou aflopen.
De brug was kort. Ze hadden het in een ogenblik kunnen oversteken, als Mea niet was gestopt op de oever van de rivier en naar het water had gekeken. De boog bleef onder het oppervlak; de geringste beweging van water brak zijn andere helft in kleine stukjes. "Nou?" Colombine vroeg het. Mea rustte een hand op de stenen parapet. "Ik heb besloten dat we nog niet gaan." Lu Cia, die al een stap vooruit had gezet, keerde terug met een heel ernstig gezicht. "Een moedige beslissing, je hebt mijn steun." Alle drie uitgebarsten lachend. Het notitieboekje bleef dicht. Deze keer was het genoeg om naar hetzelfde te kijken, elk van hen zag het een beetje anders.
"Er is een elleboog," Lu Cia zei, wijzend naar een vouw in de kofferbak. Mea heeft haar hoofd gekanteld. Zij kon het ook zien. Een beetje hoger boven was misschien een neus, of gewoon een schaduw; de boom hield zijn opties open. Colombine omhelsde haar schetsboek en lachte. "Als ik het precies tekende, zouden mensen zeggen dat ik het verzonnen heb." Een tijdje probeerden ze dezelfde figuur te vinden in de verwarde schors. Ze konden het niet eens zijn, en geen van hen vond het erg. Ze bleven samen op het pad terwijl heldere vlekken over hun kleren bewogen. Toen Mea voorstelde om te vertrekken, stak Lu Cia een vinger uit. "Wacht, ik heb de andere elleboog gevonden."
"Je kunt zo'n model niet vragen rechtop te staan."
Bij het uitzicht over Sveti Stefan stelde niemand een tijdslimiet voor. De rode daken clusterden boven het water, de baai gebogen naar de kust, en de wind af en toe droeg Mea's sjaal richting Colombine. Ze hield het lichtjes vast met één vinger en liet haar schouder die van Mea poetsen. Lu Cia keek naar hen beiden. "We kunnen nu een foto gebruiken." "Maar wie zou die nemen?" Mea vroeg het. Er was een korte stilte, en toen lachten ze: een andere uitstekende reden om te blijven. Geen van hen greep naar een camera. Ze bleven daar toen het licht op het water veranderde en hun gesprek vond zijn eigen gemakkelijke weg naar de volgende reis.
"We zullen dit onthouden zonder aftellen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.