Lu Cia vond goed licht bij de bomen in Trnava en stuurde Mea en Colombine een paar stappen vooruit. Ze nam een foto, controleerde het scherm en knikte gelukkig. Mea studeerde het nog wat langer. "Het is prachtig, maar we zijn met z'n drieën."
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Mea en Colombine stonden natuurlijk samen totdat Lu Cia aankondigde dat ze de foto nam. Ze namen onmiddellijk eigenaardige ceremoniële versies van zichzelf aan. Ze drukte op de sluiter net toen ze erom lachten. De foto werkte. Het enige zichtbare spoor van de fotograaf was de richting van hun liefdevolle blik.
Naast een standbeeld, nam Colombine de camera mee. Lu Cia paste nu in het beeld, terwijl Colombine net zo volledig verdween. Ze controleerden het scherm. "We kunnen dit de hele avond blijven doen," merkte Mea op. Lu Cia stelde een album voor van elk mogelijk paar. Het zou eerlijk zijn, maar hun gedeelde uitstapje zou nog steeds ontbreken.
Mea probeerde de camera voor te houden. Lu Cia leunde van de ene kant, Colombine van de andere. De torens achter hen hadden meer ruimte dan hun gezichten. De eerste poging omvatte een deel van Mea's voorhoofd; de tweede had een indrukwekkend scherpe mouw. Bij de derde maakte hun gelach een vaste hand onmogelijk. Haar arm had technische beperkingen.
"We hebben een langere arm of een vriendelijk persoon nodig."
Een meneer die voorbijkwam, bood aan een foto van ze te maken. Plotseling was er geen slimme oplossing nodig. Ze stonden samen en waren nog steeds aan het debatteren wie er in het midden moest gaan als de sluiter klikte. "Nog een?" vroeg hij. Ze bedankten hem en knikten. De eerste bleef hun favoriet: alle drie waren er, voordat een van hen een fotografische glimlach had geregeld.
"Nu zijn we allemaal aangekomen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Die avond bewaarde Mea elke foto, inclusief de onvolledige. In elk ervan kon ze nu de persoon noemen die onzichtbaar was. De laatste foto deed haar ook denken aan de vreemdeling die een paar seconden zijn eigen wandeling had gepauzeerd zodat alle drie de vrienden in hun geheugen konden passen.