Haar schoenen hadden genoeg straten gelopen om een eigen vakantie te verdienen. Naast de zee keek Mea naar beneden en besloot dat ze vandaag niets meer moesten bewijzen. Deze kustcollage begint met een gewone wandeling en gaat verder met een evenement dat reisplannen de neiging hebben te onderschatten: comfortabel zitten.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Bleke bergen steeg boven Makarska, en de waterkant had genoeg ruimte voor een ontspannen tempo. Mea merkte dat ze nog liep alsof ze iets te vangen had. Ze keek naar haar schoenen. Ze gehoorzaamden zonder klacht, wat plotseling nogal oneerlijk leek. Ze vertraagde en liet zichzelf een langere blik over de haven. Niemand telde haar minuten. Hier kon ze gewoon blijven en het uitzicht wat werk laten doen.
‘We hoeven onszelf vandaag nergens voorbij te lopen.’
De groene bank in Brela had geen uitleg nodig. Mea ging zitten, trok haar schoenen uit en plaatste ze netjes samen. Ze rustte haar blote voeten op het gladde oppervlak, paste haar sjaal aan en ademde uit. Haar twee bruine metgezellen zagen er plotseling erg tevreden uit naast de bank. Ze besloot ze geen instructies te geven. Als ze hadden kunnen praten, hadden ze haar eraan herinnerd hoe vaak alleen een beetje verder had betekend een hele extra wandeling.
Bij Baška Voda trokken de dennen donkere vormen aan over de bleke oever. Mea vond een comfortabele plek, spreidde een kleine handdoek uit en luisterde naar het water. De schoenen bleven naast haar tas, terwijl de wereld kort vernauwd tot schaduw, zee en zachte bewegingen van lucht. Ze hoefde geen steentjes te verzamelen of notities te maken. Kijken was genoeg. Ze hield zo van dat simpele programma dat ze het zonder schuldgevoel, met enkele zeer onopvallende minuten verlengde.
"Dit kan heel redelijk tellen als de belangrijkste gebeurtenis."
In Orebić trok ze haar schoenen weer aan. De hemel probeerde tinten roze en goud, en het water accepteerde ze zonder commentaar. Mea ging langs de kust, maar deze keer was ze niet op haar eigen dag vooruit. Ze droeg de rest bij zich, alsof het onder haar sjaal paste. De schoenen gingen rustig door. Ze leken het eens: zelfs na een pauze, kan men voorzichtig genoeg lopen om niet meteen de volgende nodig.
"Laat ons gaan, in een tempo dat de zee zou goedkeuren."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
De zee had geen haast. Ik hoefde dat ook niet meer te zijn.
's Avonds waren de schoenen weer klaar. Mea ook, hoewel ze stopte met het bedenken van een andere bestemming. Soms slaagt een reis omdat we het toestaan om een tijdje te stoppen met bewegen.