Stari Bar opende zich voor Mea een stuk tegelijk: een boog, treden, bleke steen, dan groene hellingen en een berg. Het was niet nodig om alles tegelijk te zien. Bij de poort kwam het bij haar op dat een begroeting beleefd zou zijn. En dus, in deze ingebeelde middag, begon een gesprek waarvoor ze de meeste woorden zelf gaf.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Mea stopte voor de boog en zei een rustige hallo. De steen bracht iets terug dat een beetje als hallo klonk. Ze keek achter haar om te zien of iemand luisterde, wat haar aan het lachen maakte. Ze had in de loop der jaren vreemdere groeten beantwoord. Door haar tasriem aan te passen, stelde ze zich voor alsof ze een uitzonderlijk gereserveerde gastvrouw ontmoette.
Op de binnenplaats naast een kleine stenen kapel klonk haar stem anders. Mea luisterde terwijl het vervaagde tussen de open muren. Ze probeerde haar naam nog een keer, vrij duidelijk deze keer. Ze vond het leuk om het niet uit te leggen of te versieren. Het groen roerde in de wind en voetstappen schudde ergens in de buurt. Een niet veeleisend publiek; het programma kan comfortabel eindigen na één woord.
Naast de toren wachtte ze tot het gesprek doorging. Om zeker te zijn, ze klapte een hand achter haar oor, waardoor de hele situatie nog grappiger. Niets. De toren had bergen om naar te kijken en blijkbaar geen behoefte aan kleine praatjes. Mea accepteerde haar recht om te zwijgen. Ze nam een fles uit haar tas, dronk wat en luisterde alleen naar de lucht. Dat was ook goed gezelschap.
Bij een uitkijk achter een stenen parapet, herinnerde ze zich dat ze zich formeel voorstelde aan een poort. Dat was genoeg. Ze lachte zo vrij dat haar sjaal uit één schouder gleed. Deze keer heeft ze niet geteld hoeveel van het geluid terug kwam. Muren, bomen en heuvels verspreidden zich voor haar, met genoeg ruimte voor alles. Mea paste haar sjaal aan en bleef wat langer. Niemand had het laatste woord vandaag nodig.
Morgen dan, maar geen beloftes.
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Niet elk antwoord hoeft een volledige zin te zijn. Soms is een terugkerend geluid en de glimlach die volgt genoeg. Mea vertrok met een lichtere stap. De stad had niet om haar woorden gevraagd, maar ze was blij dat ze ze had aangeboden.