Mea zag een blauwe in een Porto etalage die ze wilde onthouden. Toen ze verhuisde, verscheen het gebouw aan de overkant in het glas en veranderde de kleur. Ze stapte terug naar haar oorspronkelijke plek. Iemand anders liep nu door de reflectie.
De straat steeg tussen winkels en geparkeerde auto's. Mea probeerde hetzelfde blauw te vinden op een deur als ze ging. Elke schaduw overtuigde haar even, totdat de volgende haar aan zichzelf deed twijfelen.
Op het plein keek ze omhoog. De daken overlapten elkaar, elk gaf plaats aan een andere achter het. Een paar minuten lang waren hun contouren belangrijker voor haar dan hun kleur.
Buiten de kerk opende ze haar notitieboekje en schreef "blauw met een huis aan de overkant van de weg." Een verfwinkel kon het niet van die beschrijving hebben gemengd, maar die avond had ze geen moeite om zich het raam te herinneren.