In Poreč, Mea graag koffie naast de zee. Het was een eenvoudig idee: een kleine tafel, een uitzicht en enige tijd. Ze keek over de terrassen zonder meteen de eerste lege stoel te accepteren. Vandaag wilde ze een plek kiezen waar ze zich op haar gemak zou voelen.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Ze liep langzaam langs de waterkant. De ene tafel zat te dicht bij de stoep; de andere zon stond recht in haar ogen. Mea ging verder zonder zich pietluttig te voelen. Ze koos gewoon waar ze haar eigen pauze moest doorbrengen. Op het volgende terras vond ze zowel de schaduw als het uitzicht op het water mooi. Ze paste haar sjaal aan en vertraagde. Deze beslissing behoeft geen vergadering, kaart of overeenkomst tussen drie reizigers.
"Ik denk dat ik het leuk zou vinden hier te zitten."
De tafel had twee stoelen. Mea nam de ene en plaatste haar tas op de andere. Toen ze op de server keek, bestelde ze koffie in een gewone, tevreden stem. Haar notitieboekje bleef voorlopig gesloten. Ze had het niet nodig om uit te leggen waarom ze alleen zat. Ze wilde hier zijn. Haar tas kreeg een eigen stoel, en Mea een comfortabele plek om te kijken naar de kleine gebeurtenissen rond haar.
"Voor de ene, alsjeblieft, de andere stoel is voor mijn tas."
Een klein gebakje kwam met haar koffie. Mea dacht er even over na en dacht aan Colombine, die zeker een proeverij zou voorstellen. Lu Cia zou zeggen dat ze niets wilde, en dan toch een klein stukje nemen. De gedachte deed haar glimlachen. Vandaag was het hele gebak van haar. Ze verdeelde het in ongehaaste beten, kijkend tussen hen naar Porec's huizen over het water.
Toen de plaat leeg was, opende Mea haar notitieboekje. Ze schreef de naam van de stad en een korte notitie over de aangename tafel. Toen hield ze het potlood boven de pagina alsof ze wachtte op een grote gedachte. Er is niemand aangekomen. Een rood baken stond achter het water en ze voelde zich goed. Dus ze schreef precies dat. Het was een goed rapport over haar pauze, zonder verdere decoratie.
"Ik voelde me hier goed, dat telt ook."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Toen ze eindelijk opstond, gleed ze haar tas over haar schouder en keek nog eens naar de zee. Een andere keer brengt ze misschien haar vrienden mee. Vandaag had ze de plek zelf al heel goed leren kennen.