Het was glad, bleek en heel gewoon. Dat was precies waarom Mea het merkte. Onder alle glinsterende dingen aan zee, maakte het helemaal geen vertoning. Ze pakte het even op en had plotseling een souvenir in gedachten, maar een minuut eerder had ze dat niet gewild.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Op de promenade draaide ze het tussen haar vingers. De ene zijde was bijna wit; de andere zijde had een fijne grijze lijn. Mea stelde zich voor het naast haar sleutels thuis te plaatsen. Misschien zou ze het later op een plank zetten, dan ergens anders terwijl ze afstoft. Voor zo'n klein kiezeltje werd de toekomst verrassend druk.
Aan de rand van het strand zat ze en legde de kiezelsteen op haar handpalm. Er was plaats in haar tas, dus ze had geen praktische ruzie om het te nemen. Maar toen ze naar het water keek, dacht ze er niet meer aan. Het rustte in haar hand als een ongehaaste vraag. Misschien had elke aangename pauze geen toevoeging aan haar bagage nodig.
"Ik heb ruimte, maar ik weet niet of je het nodig hebt."
Naast de stenen muur vond ze een paar vergelijkbare kiezels op droge grond en plaatste ze de hare onder hen. Er was geen groot vaarwel. Ze stak haar rok recht en keek nog eens of ze het kon herkennen. Dat zou ze kunnen. De grijze lijn was er nog steeds. Ze glimlachte hoe snel iets bekend kon worden zonder ooit bij haar te horen.
Een brede strook zee bleef boven de daken. Mea liep bergop met lege handen en dezelfde tas waar ze mee was aangekomen. Het zag er niet uit als een grote verandering. Ze had gewoon niets extra's om tegen krassen in te wrijven. Ze pauzeerde, keek terug naar het blauw tussen de huizen en ging verder naar het diner.
"Vandaag neem ik alleen de middag."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Die avond, terwijl ze uitpakte, dacht ze aan het kiezelsteen. Het was er niet. Ze had geen plek nodig om het te vinden, noch uit te leggen waar het vandaan kwam. Ze herinnerde zich het gladde oppervlak en de plek naast het water waar ze het had achtergelaten, en dat was genoeg voor de avond.