
Op de trappen in Braga
In Braga ging Mea op de tweede trede zitten. Op de eerste zat ze de deur in de weg als die openging. Vanaf de tweede kon ze de straat en de lucht zien en hoefde niemand om haar heen.
Een geïllustreerd verhaal, gebaseerd op originele reisfoto’s.


In Braga ging Mea op de tweede trede zitten. Op de eerste zat ze de deur in de weg als die openging. Vanaf de tweede kon ze de straat en de lucht zien en hoefde niemand om haar heen.

In Guimarães betrapte ze zichzelf erop dat ze een uitnodiging las die helemaal niet op de deur stond. Haar blik volgde de uitgesleten steen. Hoeveel mensen zouden hier eerst even zijn blijven staan voor ze naar binnen gingen?

In Mafra was de ingang zo breed dat ze nauwelijks het gevoel had op een drempel te staan. Maar na een paar passen werd het lawaai achter haar zachter. Ze was dus toch een grens overgestoken. Dat kon ze horen.

In Sintra bleef ze even staan tussen zon en schaduw. Pas toen besefte ze dat ze de hele dag plekken had gevonden waar ze even kon blijven staan zonder te hoeven kiezen tussen binnengaan en doorlopen. Dit moment schreef ze op, zonder pijltje erbij.
Mea Zen Free · Colombine MichelangeLove