In België kocht Mea een ansichtkaart met een ambitieus plan: deze keer zou ze iets beters schrijven dan "het is hier mooi." Ze had een potlood. Een postzegel ook. Het enige wat ze miste was het eenvoudigste van alles wat ze eigenlijk wilde zeggen.
Een ingebeelde soloreis met Mea Zen, geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Brugge, Brussel, Leuven en de Belgische kust vormen een collage van afzonderlijke haltes. Evenementen en dialoog zijn fictief; dit is geen ééndaagse route.
Op het plein keek ze naar de gevels. Een rode, een bleke, elk met zijn eigen mening over hoe een dak moet eindigen. "Picturesque," probeerde Mea. En dan betoverend. Beide woorden voelden geleend uit iemand anders zijn brochure. Ze legde haar potlood tegen de hoek van de ansichtkaart en keek naar de mensen onder de luifels. Ze kon vijf gevels, drie kleuren en een wolk beschrijven. Maar de andere kant van de kaart had al een foto. "Goed," zei ze tegen zichzelf. "De huizen kunnen zich voorstellen." Ze stopte de kaart weg zonder een straf.
In de Brusselse speelhal had ze eindelijk een idee. De ene hand hield de ansichtkaart vast, de andere chocolade, terwijl het potlood probeerde bij beide te horen. "Ik zal iets over het licht schrijven," besloot ze, kijkend naar het glazen dak. Tegen de tijd dat ze het laatste stuk uitpakte, was er een kleine bruine vlek op de hoek van het papier verschenen. Mea keek ernaar. Ze probeerde het af te vegen, en promoveerde het tot een volwaardig deel van de compositie. Toen glimlachte ze en deed het servet weg. "Minstens één ding op deze ansichtkaart klopt nu."
In Leuven vond ze een rijstrook waar niets haar vroeg op te schieten. Ze legde de kaart op haar gesloten notitieboekje en pauzeerde naast een raam. "Vandaag zag ik..." schreef ze, stopte toen. Ze stelde zich even voor dat iemand die graag op haar schouder stond, over de krant leunde en stil om de chocolade lachte. Ze wist meteen wat ze hen zou laten zien: de schaduw onder de boog, de oneffen kastjes, het raampje aan het eind van de rijstrook. Niet alles. Alleen dit. Ze sneed zachtjes haar opening door. Plotseling hoefde het potlood niet zo hard te werken.
Aan de kust, de wind tousled haar haar voordat ze haar potlood kon vinden. De zee naderde langzaam de voetafdrukken in het zand, en veranderde daarna elke keer van gedachten. Mea heeft een korte zin afgemaakt. Ze las het opnieuw, deze keer zonder het te corrigeren. Er was plaats op de kaart voor de vlek, haar naam en een kusje. Ze hield het papier tegen haar borst zodat de wind het niet nam en naar het water keek. Ze hoefde niet langer de huizen, de arcade en de rijstrook in vijf lijnen te drukken. Die zin opende een deur voor ze allemaal.
"Ik wou dat ik je dit kon laten zien."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.