"Gewoon een wandeling. Geen omwegen," vertelde ik mezelf met de overtuiging van een vrouw die net aangename schoenen had aangedaan. Ik tekende een korte, rechte lijn in mijn notitieboek. Het was een heel respectabel plan. Het duurde tot de eerste hoek.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. De vier scènes brengen aparte haltes samen, in plaats van een ééndaagse route. Het karakter, de gebeurtenissen en de verlichting zijn een artistieke interpretatie.
In Šibenik hield een plotselinge stormvloed van vleugels me tegen. Duiven verspreid boven de smalle baan en kort gereorganiseerd de hele blauwe lucht. Ik keek omhoog. "Welke kant dan?" Ik vroeg het luidruchtige comité. De meesten gaan om de hoek. Twee duiven bleven op het dak zitten. Vermoedelijk hadden ze bezwaar tegen de notulen. Ik wachtte tot de lucht zich vestigde en draaide me daarna om. In mijn notitieboek heb ik de eerste omweg opgenomen als een besluit dat met meerderheid van stemmen werd genomen. Ik wilde toch niet ruziën met democratie bij het begin van een wandeling.
"De omweg is goedgekeurd door een meerderheid van de vleugels."
In Split stapte ik tussen oude muren en ontdekte dat de mooiste kamer op een reis helemaal geen plafond nodig heeft. Helder blauw scheen door de hoge ramen. Ik heb de stenen bestrating iets langzamer dan nodig overgestoken. Mijn jurk bewoog precies zoals het hoort bij elke stap. Even liet ik mezelf de enige gast zijn bij mijn eigen kleine modeshow. Een kiezeltje onder m'n zool... bracht me weer op aarde. "Bedankt voor het applaus," fluisterde ik. De rechte lijn in mijn notebook kreeg een tweede elegante bocht.
In Trogir betrapte ik mezelf toen ik in precies de tegenovergestelde richting liep dan ik had gepland. Ik stond op het punt om terug te keren. Toen ging het water voor me open, met een hele rij huizen, daken en een toren erachter. Als ik het plan had opgevolgd, zou ik waarschijnlijk naar mijn eigen kruisuitdrukking in een etalage hebben gekeken. In plaats daarvan stond ik op de kade met de hele stad voor mij. Ik hield het notitieboekje dicht. Deze omweg was niet nodig om de kilometerstand te rechtvaardigen. Voor een tijdje keek ik gewoon toe hoe de rechte stenen muren wonderbaarlijk onhandelbare lijnen in het water werden.
Boven Hvar ging ik eindelijk zitten. Dak, haven en zee lagen voor mij; op mijn schoot lag een notitieboekje met een lijn die nu leek op een lok van mijn haar na een lange dag. Ik keek ernaar, toen naar de stad. Vanaf hier zagen al die omwegen er bijna verstandig uit. Ik heb de kortste route doorgestreept en 'mijn route' geschreven. Daarnaast heb ik een kleine pijl toegevoegd. Niet omdat er iets ontbrak aan het uitzicht. Het was alleen dat ik op de weg naar boven nog een klein rijstrookje had opgemerkt. En het was eigenlijk maar één hoek verderop.
"De kortste route zou te kort zijn geweest."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.