De ventilator paste in haar tas naast het notitieboekje. Toen Mea het opende, nam het aanzienlijk meer aandacht in beslag. Ze probeerde een langzame beweging van haar pols, toen nog een. In deze Spaanse collage wordt een praktisch klein object een theatrale rekwisiet. Mea is van plan het met volledige ernst te gebruiken. Voor de eerste seconden, tenminste.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Naast het water in Granada opende ze de ventilator langzaam, genietend van elk kleine vouwtje. Even voelde ze zich een dame die precies wist wat ze deed. Toen zwaaide ze te dicht bij haar neus en moest lachen. Het lange zwembad bleef ongestoord. Mea verminderde de waardigheid en verhoogde het comfort. Haar tweede poging koelde haar wangen aangenaam af. De openingsles kan als een succes worden beschouwd.
Naast de rode muur in Córdoba tilde ze de ventilator onder haar glimlach en probeerde een mysterieuze uitstraling. Het duurde maar kort. Haar goede humeur was totaal mysterieus. Ze voelde zich een beetje als een actrice die arriveerde op de repetitie zonder een script maar met een uitstekende prop. Ze had geen publiek nodig. Het was genoeg om even van haar eigen pose te genieten, en om er zichzelf in te mogen.
"Dit gaat over hoe lang ik mysterieus kan blijven."
Naast de tegels van Sevilla, kwam de wind voordat Mea een ander elegant gebaar kon proberen. Haar sjaal bewoog, haar borstelde haar wang en de ventilator zag er ineens nogal werkloos uit. Ze liet het naar haar kant zakken en ving een sluis met haar vrije hand. De natuur had blijkbaar besloten om te helpen met de voorstelling. Het heeft niet eens om applaus gevraagd. Mea gaf het toch stil wat.
Op de mozaïekbank van Barcelona sloot ze de ventilator en rustte het in haar schoot. De gekleurde stukken om haar heen wisten hun eigen optreden zonder repetitie. Mea kwam comfortabel tot rust en keek vooruit. Ze hoefde er niet meer mysterieus of ceremonieel uit te zien. Gevoel aangenaam was genoeg. De kleine ventilator hield al zijn plooien en alle rollen van de dag. Er was nog geen tijd vastgesteld voor de volgende voorstelling.
"Een tijdje zal ik mezelf spelen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
De ventilator is dicht. De goede stemming bleef open.
Mea stopte het voorzichtiger terug in haar tas dan die ochtend. Het was nu een fan die een ervaring met haar had gedeeld. Ze herinnerde zich dat zelfs een gewone beweging van de pols een hele dag kon verbeteren.