Colombine kondigde aan dat ze van plan was om mysterieus te zijn in Venetië. Om de beslissing te ondersteunen, kocht ze een klein crème-en-goud masker. Mea bood haar een serieuze blik aan. Lu Cia begon te lachen voordat Colombine het zelfs in haar gezicht had gebracht.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Het masker bedekte Colombine's ogen, maar liet haar glimlach helemaal vrij. Mea bestudeerde haar met overdreven concentratie. "Een moeilijke zaak," zei ze. Lu Cia wees op het bekende haar, vest en de manier waarop de mysterieuze dame stond. Colombine vroeg om een beetje medewerking. Achter hen verschoof een gondel naast de bank. Alleen het hield een recht gezicht, hoewel zelfs dat was geen garantie dat het hun geheim kon houden.
Door Florence droeg Mea het masker. Colombine had beide handen nodig om uit te leggen hoe een echt groot persoon liep. Kin een beetje hoger, gemeten stappen, geen controle van de etalages. Ze duurde tot de volgende winkel. Lu Cia viel op het moment dat ze haar eigen regels vergat. Licht flitste op de natte bestrating. Mea liet het masker zakken zodat niets de glimlach kon verbergen die dit verdiende.
Voor het Pantheon besloot Colombine geen lezingen meer te geven over grandeur. De concurrentie was te sterk. Mea keek naar de columns terwijl Lu Cia het masker tegen haar notitieboekje liet rusten. Alle drie keken ze even. Toen merkte Colombine op dat ze zou aarzelen om dit gebouw advies over houding te geven. Mea lachte. Lu Cia knikte en gaf het masker terug. Het had genoeg werk voor één dag gedaan.
"Rechtse schouders zouden me deze wedstrijd niet winnen."
Op Garda gluurde alleen de gouden rand van het masker uit Colombine's tas. Mea rustte tegen de houten leuning, en Lu Cia hield haar notebook gesloten. Het meer voor hen had geen punchline nodig. "Nou," vroeg Colombine, "was ik tenminste een beetje mysterieus?" Mea keek naar haar. "Totdat je begon te spreken." Lu Cia sloot zich aan bij het gelach, en uiteindelijk Colombine ook. Het masker bleef zitten. Ze wilden een onbelemmerde kijk op dit.
"We zouden je van achteren herkennen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.