Op de eerste pagina, Mea vermeldde de plaatsen die ze wilde zien. Colombine tekende een kleine blauwe bloem tussen hen. Lu Cia heeft de volgende pagina leeg gelaten. Voor wat er ook bij hen opkwam onderweg, zei ze. En zo ontstond hun gedeelde reisplan: deels intentie, deels onheil.
Geïllustreerde fictie geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Vier momenten onthouden, in plaats van een dagroute.
De gele tram passeerde de kerk net toen Mea op het punt stond een zin te beginnen. De bel kwam er het eerst. Colombine boog over het open notebook en tekende een raam met één slag, en voegde vervolgens drie hoofden. "We zijn nog niet eens aan boord," maakte Mea bezwaar. "Dat is het voordeel van tekenen," glimlachte Colombine. Lu Cia leunde dichterbij tot hun schouders elkaar raakten. --"En waar gaan wij heen?" Mea keek naar de lijst, toen naar de drie gezichten in het raam. Voor een keer vond ze het niet erg dat lege papier tussen de plaatsnamen.
"Laat ruimte in de marge, misschien passen we daar nog."
Op de treden in Sintra woog het notitieboekje plotseling meer dan hieronder. Mea stopte het tegen haar zijde en beschouwde de volgende steenstap. "Het plan zei romantisch dwalen," ademde ze. "Dit is de verticale versie," Lu Cia zei, offeren haar hand. Achter hen lachte Colombine zo hard dat ze alle drie moesten stoppen. Even was er niets te fotograferen of op te schrijven. Gewoon warme steen, de ene hand in de andere, en Colombine's blauwe bloem glijdt onzeker achter haar oor. Mea heeft het rechtgezet met haar vrije hand. Toen klommen ze nog een paar stappen.
"Het is nog steeds romantisch zwerven, alleen een beetje bergop."
Bij Guincho opende Mea het notitieboekje om eindelijk een paar regels toe te voegen. De wind draaide drie pagina's tegelijk. Colombine ving er een met haar handpalm, Lu Cia hield de andere hoek vast, en Mea probeerde een zin te redden die ze al vergeten was. Haar sjaal danste tussen hen als een kleine onhandelbare vlag. "Ik denk dat de zee ons bewerkt," zei ze. "Snijwonden maken?" vroeg Colombine. "Dingen opnieuw ordenen," besloot Lu Cia. Alle drie gebogen over het papier, hun haar verward door de wind, hun schouders dicht. Op de open pagina stond alleen die blauwe bloem. Plotseling was het genoeg.
"Je hoeft niet elke lege pagina meteen te vullen."
De vuurtoren boven de klif ving het laatste warme licht, en Colombine stopte eindelijk haar potlood weg. "Ik ga dit laten gebeuren," zei ze. Mea sloot het notitieboekje maar hield een vinger tussen de pagina's. Lu Cia merkte de kleine beweging en glimlachte. "Bang dat je je plaats kwijtraakt?" "Ben je banger dat het op het einde lijkt." Ze stonden een tijdje samen, kijkend langs de kust. Toen linkte Colombine de armen met Mea, en Lu Cia viel in stap naast hen. Het notitieboekje bleef dicht. Toen het later weer opende, stond de eerste zin op de nieuwe pagina: We hebben nog niet alles gezien.
"We hebben nog niet alles gezien."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.