Op het paleisplein bespraken ze wie als eerste was aangekomen voor de dagwandeling. Colombine had het eerste bericht gestuurd. Lu Cia had eerst de deur bereikt, en Mea was als eerste koffie gaan halen. Elk hield haar eigen overwinning.
Ze keken naar de wacht van over het plein. Mensen vulden de ruimte langzaam, maar zijn houding veranderde nooit. Lu Cia suggereerde dat ze tenminste stil konden blijven totdat iemand langs de lamp liep.
Toen een groep bewakers voorbij liep, was er bijna één geluid van voetstappen. De vrienden probeerden bijpassend tempo, maar Mea nam meteen een extra stap. "Mijn stap is korter," zei ze. Colombine keek naar haar benen en zei niets.
Boven de haven stopten ze op een andere plaats. Lu Cia koos voor het uitzicht, Colombine de schaduw, en Mea een plek waar ze ze nog steeds kon zien. Even later ontmoetten ze elkaar bij de leuning. Toen ze vertrokken, begon Mea bewust op de andere voet.